خدای من ، خدای خوب و مهربانم !

یک دفعه دیگر آمده ام که روی ماهت را ببوسم و باز بگویم : پروردگار رئوف و بخشنده ام ، خدای مهربانم  مرا ببخش و از گناهم درگذر.

می گویند نومیدی از درگاه تو گناه کبیره است . گناهی که من به آن مبتلا شدم .

الهی! این را فقط به پای انسان بودن من بگذار. انسانی که به سبب انسان بودنش به نسیان و فراموشی دچار  می گردد و من نیز از یاد بردم . از یاد بردم قدرتت را ، مهر و محبتت را ، بذل و فضل بی حدت را ، این همه لطف که در حق من ارزانی داشتی را ، مرا از کجا و چه  به  چه و کجا آوردی را.

ولی  می دانم ، می دانم مرا  می بخشی چرا که من به غیر  از  تو  خدایی ندارم ، چرا که  تو  تنها امید روزهای نومیدیم هستی ، چرا که تنها منبع نوری در خانه ظلمت پوش دل من .

خدایا می دانم بخشش و کرمت  بی حد وحساب است و هر آنچه که از تو  خواهم  بر آوردنش  برای تو کُن فیکون  است . ولی این بار چیزی از تو  نمی خواهم . نمی گویم مرا آن ده که مرا آن به . چون که باز  هم می دانم که مرا آن می دهی که مرا آن به است . می دانم .